خدايا

به من زيستی عطا كن كه در لحظه ی مرگ بر بی ثمری لحظه ای كه برای زيستن گذشته است حسرت نخورم و مردنی عطا كن كه بر بيهودگی اش سوگوار نباشم . بگذار تا آن را من خود انتخاب كنم اما چنانكه تو دوست می داری .
خدايا چگونه زيستن را به من بياموز ، چگونه مردن را خود خواهم آموخت .
خدايا رحمتی عطا كن تا ايمان ، نان و نام برايم نياورد . قوتم بخش تا نانم را و حتی نامم را در خطر ايمانم افكنم تا از آنها باشم كه پول دنيا را می گيرند و برای دين كار می كنند و نه از آنها كه پول دين را می گيرند و برای دنيا كار می كنند .
ای خدا می دانم كه برای عشق زيستن و برای زيبايی و خير مطلق بودن چگونه آدمی را به مطلق برد ، اخلاص يكتايی در زيستن ، يكتايی در بودن و يك تايی در عشق .
ای خدا به هر كس كه دوست می داری بياموز كه عشق از زندگی كردن بهتر است ، به هر كس كه دوست تر می داری بچشان كه دوست داشتن از عشق برتر .

خدايا مرا به ابتذال آرامش و خوشبختی مكشان . اضطراب های بزرگ ، غم های ارجمند و حيرت های عظيم را به روحم عطا كن ، لذت ها را به بندگان حقيرت ببخش و دردهای عزيز را بر جانم بريز .
خدايا به من توفيق تلاش در شكست ، صبر در نااميدی ، رفتن بی هموار ، جهاد بی سلاح ، كار بی پاداش ، فداكاری در سكوت دين بی دنيا ، مذهب بی عوام ، عظمت بی نام ، خدمت بی نان ، ايمان بی ريا ، تنهايی در انبوه جمعيت و دوست داشتن بی آنكه دوست بدارند روزی كن