یک سوال : اگر همسرتون ایدز داشته باشه باید چی کار بکنین؟
این سوال واقعا وحشت ناکه اما فقط یه سواله و ممکنه برای هر کسی پیش بیاد. این سوال دوجنبه داره : این فرد به چه شکلی آلوده شده؟ و جنبه بعد آیا ما در آلوده شدنش نقش داشتیم یا نه؟
به هر حال یک فرد از راه های متعددی می تواند به ایدز مبتلا شده باشد که بد ترین حالت اون داشتن ارتباط نامشروع هست و به نظر من خود همین مسئله هست که ایدز رو به یه بلای وحشتناک تبدیل کرده از ساختار های فرهنگی نیز نباید غافل باشیم چرا که برای زن ومرد ایرانی غیرت و عفت معنای مقدسی داره ، بله اگه جای دیگری بودیم مسئله فرق می کرده در جایی که عکس برهنه زن رئیس جمهور(سارکوزی) یک مملکت (فرانسه) در حراجی به فروش میرسه و آقا ککش هم نمی گزه ایدز معنای اخلاقی ندارد. اما در کشور ما (به نظر من ) این حفظ قداست خانواده هنوز پر رنگ مانده و هنوز شرافت انسانی زنده هست. و خود این شرافت انسانی راه گشا خواهد بود.
به هر حال در خانواده ای عضوی از خانواده مبتلا به ایدز میشود یا به دلیل رفتار های غیر اخلاقی و یا بدلیل های دیگر، رفتار ما با بیمار بسیار مهم خواهد بود و بهتر این است که از نظریات یک مشاور زبده روانشناس و جامعه شناس در حل مشکل استفاده کنیم.
اگر فرد مبتلا در امنیت خانواده و فضای آرام آن قرار نگیرد و ترد شود می توان انتظار فجایع بزرگی برای جامعه بود چرا که این فرد دست به هر کاری خواهد زد تا از اجتماع کوچک(خانواده)تا اجتماع بزرگ انتقام بگیرد و دیگرانی را هم آلوده نماید و اتفاقا اگر زن باشد آسیب هایی که به جامعه می تواند وارد کند به مراتب بیشتر خواهد بود .چرا که زنان نقش اصلی را در حفظ هر جامعه ای را عهده دارند و اگر این نقش معکوس شود عمق فاجعه از تصور خارج میشود.
اینک اگر خانواده با این مسئله کنار آمده باشد پس باید که اصولی را برای زندگی با همسر مبتلای خود بپذیرد. اگر مرد مبتلا شده باشد باید زنش از تمامی راههای انتقال ویروس باخبر شود و بداند که اولین ارتباط جنسی محافظت نشده مساوی است با آلوده شدنش و برای مردی که زنش مبتلا شده است نیز همین طور.
واقعیت این است که تخیل چنین مسئله برایم دشوار است چرا که در عصر ما زن و شوهر های سالم نمی توانند و بلد نیستند باهم درست زندگی کنند وحال بخواند با شریکی مبتلا به ایدز سر کنند.
تلاش بر این است که کسی مبتلا نشود و هدف من نیز ارائه نکات علمی در این رابطه است فلذا نمی توان از پرداختن به افرادی که مبتلا شده اند چشم پوشی کرد چرا که کنترل این افراد خود بهترین پیشگیری بعد از شناسایی افراد مبتلاست. و این کنترل مبتلایان فقط به دست خود بیماران میسر است و بس واین افراد خود باید مراقب خویش و جامعه باشند.
